Αίθουσα αναμονής, 15.4.08

Πόση ώρα πέρασε? Α, Ευχαριστώ.
Θα περιμένω λίγο ακόμα.
Σταυρώνω και ξεσταυρώνω τα χέρια μου.

Μία νοσηλεύτρια.
Κρατιέμαι για να μη πεταχτώ πάνω, όπως και πριν.

Ξαφνικά δεν ξέρω που να βολέψω τα χέρια και τα πόδια μου.

Με προσπέρασε.

Γιατί έχει τόσο κρύο?
Τι κακό κι αυτό, στα νοσοκομεία, με τα ερκοντίσιον.
Κάνει και θόρυβο.
Θα μπορούσε να είναι ο θόρυβος της συντέλειας.

Μην το σκέφτεσαι μην το σκέφτεσαι

Βαθιά ανάσα
Εκπνοή

Κοιτάζω αριστερά.
Μετά δεξιά.

Εξετάζω το τριμμένο φελιζόλ γύρω από τον καφέ μου. Πλαστική γεύση στο στόμα μου, σκέτη αηδία.
-"Χάλια είναι", λέω απλώς και μόνο για να πω κάτι.
-"Έτσι είναι", μου απαντάει. "Οι καφετέριες των κλινικών τον φτιάχνουν πολύ βιαστικά πάντα."
-"Α, αλήθεια."

Πού να ξέρω? Ο πρώτος μου καφές είναι.

Σιωπή.

Όταν έχει πολύ ησυχία, μπορείς ν'ακούσεις τον αυχένα σου να γυρνάει πάνω στη βάση του.

-"Τί ώρα είναι?"
Μου δείχνει το ρολόι.
-"Επιστρέφω."

Βόλτα στο διάδρομο. Κάθε φορά επιστρέφω στο ίδιο σημείο, μετά λίγο πιο μακριά.
Επόμενη πτέρυγα.
Επόμενος διάδρομος.

Δε θυμάμαι αν  βούρτσισα τα δόντια μου φεύγοντας.

Όλοι οι άνθρωποι καταπίνουν λίγη οδοντόκρεμα τότε.
Κάπως αστείο και πολύ καθημερινό για να το σκεφτώ τώρα.

Η διαύγεια είναι πάντα παράξενη σε τέτοιες στιγμές. Απόκοσμη σχεδόν.

Οι άσπροι τοίχοι.
Ποτέ δε θα βάψω τους τοίχους μου άσπρους.
Οι αφίσες των νοσοκομείων, με τα συνέδρια.
Πάντα πολύ σημαντικά.
Αξιοπρόσεκτα και επιφανή.

(-"Σημαντικά, για ποιον?")

Κάνω να γυρίσω πίσω.
Τον βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου.

Το πλαστικό συνθλίβεται.


-"Τελείωσε."





Δείχνω τη μάζα.
-"Πάω να το πετάξω."
-"Γέμισε καφέδες το χέρι σου. Θα περιμένω κάτω."


Δε χρειάζεται. Δεν έχει σημασία.

Περπατάω, κλείνομαι στο μπάνιο.


-"Δεν ξαναπίνω καφέ" είπα και ξέρασα.

white walls
white noise

κυνήγι για τη χαρά του θηράματος

η φωνή της ακόμα στο κεφάλι μου | και ακούω τα λόγια που ποτέ δε μου είπε ή που περιμένω ακόμα να μου πει | πιο βραχνή απ'ότι τη θυμόμουν | καλύτερα έτσι | να θέλω να τριφτώ πάνω της | ανάθεμα  | διεστραμμένο ιτ ιζ | αλλά διάολε γιατί δεν καταλαβαίνει τίποτα? | θα καταλάβει | κι ας μη μου πει πως μ'αγαπάει | κι ας μην το κάνει | μόνο να μου φέρνει γάλα μαζί με το τοστ μου | να μου κάνει κλισέ εκπλήξεις κι ας τις σιχαίνεται | είμαι σίγουρη πως θα τις σιχαίνεται | και θα της φωνάζω ότι μου λείπει | και θα την αγαπάω μέχρι τα αερόστατα | αυτά που είναι ανάμεσα σε χαρταετούς και ζέπελιν | οι ορίζοντες θα μ'έχουν πνίξει | σ'όλα τα κλίματα σ'όλα τα πλάτη | αγώνες για το ψωμί και το αλάτι | έρωτες | έρωτες | έρωτες | πλήξη | αυτό ήταν | θα την απαγάγω.

                                A girl named Luz*

(my) (simple) things worth living for

red wine
house parties
bubble bath
rainy days
writing one-page novels
new places to be
artemisia absinthium
sushi with sake
fireplaces
starbucks' cups
libraries
snow
aquariums
sunrise
my asian penfriends
insense sticks
cherry-flavored candles
staring at China's national emblem
good music
starry nights
drawing
(some) friends
helping others
learning something new about Japan
cats
reading poetry analysis
standing somewhere high
pencil towers
ink
wet wood smell

aw, and sunflowers :)

3.43 (ή κάπου εκεί)

Η μέρα μου σήμερα ξεκινάει στις 3.43 το χάραμα. Ούτε καν χάραμα δηλαδή, ο ήλιος θέλει ώρες ακόμα για ν'ανατείλλει.

Αμφιβάλλω αν στον "ανθρώπινο χρόνο" η ώρα αυτή είναι υπαρκτή· όλοι τη θεωρούν μεσοδιάστημα συνείδησης και αυπνίας.


Τα μάτια μου τσούζουν με το γνωστό πόνο στην πίσω τους πλευρά, και ο αέρας που αναπνέω στερεοποιείται μέσα στα πνευμόνια μου.
Νιώθω στην καλύτερη περίπτωση σαν πρεζόνι.
Έτσι νομίζω, τουλάχιστον.
Πού να ξέρω κιόλας?



Νομίζω ακούω κάποιον να περπατάει στο διάδρομο.

-"Η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα", ψυθιρίζει ο Γιάννης στο μυαλό μου.
-"Σα δε ντρέπεσαι να ενοχλείς τον κόσμο νυχτιάτικα.." του απαντάω.

-"..Το κακό δεν είναι ν'ακούς φωνές μες 'στο μυαλό σου· το κακό είναι να τους απαντάς".
Καλά, αυτή πρέπει να είναι η φωνή της συνειδήσεως.



Είναι η κατάλληλη ώρα για φιλοσοφικές συζητήσεις με τον ευατό σου,
τί λες κι εσύ Λύκε?
Η καλύτερη ώρα για να μείνεις μόνος σου στο κρεβάτι και να καίγεσαι και να τα βάζεις με τους θεούς.
Η καλύτερη ώρα για να καις τους θεούς σου και να μένεις μόνος σου.



Μέχρι να σου λιώσει το μάτι από την αγωνία και να χυθεί σαν αυγό μελάτο.

τίποτα.

Απλώς τίποτα.
Σχεδίαζα να μπω και να βγάλω τη χολή μου στους ανυποψίαστους αναγνώστες (τα δυο άτομα που ξέρω ότι με διαβάζουν τουλάχιστον, για τους άλλους δεν ξέρω), έγραψα τρεις ωραιότατες παραγράφους για τη ζέστη και για τη γκρίνια μου και για τη μικροαστική μου ζωούλα, αλλά μετά διάβασα για κάποιον που περνάει χειρότερα από εμένα και δεν παραπονιέται για τη γκαντεμιά του και δεν είναι μισάνθωπος σαν το γραφέα του κειμένου (γιατί θα ήταν βέβηλο να με αποκαλέσω συγ-γραφέα), και γενικά είναι πολύ περισσότερά απ'όλα αυτά που εγώ δε θα γίνω ποτέ.

Και μετά με μούτζωσα και θα κοπανούσα και το κεφάλι μου στον τοίχο αν δεν ήμουν τόσο φοβητσιάρα.





Νιώθω ανείπωτα άθλια, μίζερη. Προσπαθώ να το εκφράσω, αλλά οι λέξεις έτσι κι αλλιώς εξυπηρετούν νοήματα που, αν δε τα νιώθεις, δεν υπάρχει λόγος να τα καταγράψεις, κι εγώ δε νιώθω πολλά τώρα τελευταία. Μόνο αηδία, για τη θλίψη που προκαλώ. Μ΄έχω αηδιάσει τόσο πολύ, τόσο άσχημα, που σχεδόν το νιώθω σαν αναγούλα στο λαιμό μου κάθε φορά που σκέφτομαι και πριν μιλήσω.


Δεν ξέρω πια τι είναι αληθινό.

Ούτε χαρά, ούτε φόβος, ούτε πόνος.
Έχασα την παιδιάστικη ικανότητα να  μετράω τα αισθήματα σε αντικειμενικότητα, κι έμεινα με τις παραισθήσεις που οι άλλοι μου δίδαξαν.

Νοσηρή και μικρή και πολύ κουρασμένη για να τα ξεμάθω.
καληνύχτα.

http://youtu.be/u5CVsCnxyXg

new kid on the balcony.

  Ανέφερα ποτέ ότι απεχθάνομαι τις διακοπές?

  Με αποδιοργανώνουν του κερατά.
  Όχι μόνο δε καταφέρνω να κάνω όλα όσα ήθελα/ είχα προγραμματίσει, αλλά επιπλέον βυθίζομαι σ'έναν άθλιο βούρκο οκνηρίας. Βαριέμαι να είμαι όλη μέρα (γιατί πάντα αυτό καταλήγω να κάνω) μαζί μ'εμένα. Με βαριέμαι γενικά στις διακοπές, ή, ακόμα χειρότερα, βαριέμαι όποια ένδειξη κοινωνικής συναναστροφής προκύπτει, οπότε υπάρχουν στιγμές που ο Λύκος (προσ-)εύχεται να πεθάνουν όλοι για να παίρνει το πατίνι του και να κάνει βόλτα στο δρόμο με τις πιτζάμες ή να τρώει παγωτό και να λερώνεται όσο θέλει και να γλείφεται στο τέλος ή να ζωγραφίζει αλεπούδες όλη μέρα στους τοίχους.

  Δυστυχώς οι γονείς μου και ο κοινωνικός περίγυρος δε συμμερίζονται απόψεις τέτοιου είδους, καθώς με μεγάλωσαν με τις καλύτερες προδιαγραφές ώστε να καταλήξω ένας καθώς πρέπει ενήλικας (σηκώνω φρύδι με απορία: εγώ?), και εφόσον (ευτυχώς γι'αυτούς) δεν είναι ενήμεροι για τις απόψεις της κόρης τους, επιμένουν να γίνω άνθρωπος, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται (τρομακτικό).

     Καλά. Κι εγώ με ποιόν θα μιλάω?

  Μεγαλώνοντας, ζήτησα καναρίνι. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή, σήμερα βρισκόμαστε με 17 νεοσσούς και τους περήφανους καναρινογονείς τους που τσιουτσίζουν και κουτσουλάνε, και θα τους ελευθέρωνα αν δεν αμφέβαλλα τόσο για τις καλές προθέσεις των γατιών της γειτονιάς.
  Επόμενο στη λίστα: "ένα σκυλάκι, μπαμπάαα!" (με παρακλητικό ύφος πάντα). Υπό τον όρο να το καθαρίζω εγώ (wtf!?) και να το πηγαίνω βόλτα κάθε μέρα--ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ πανηγυρικά.
  Αναμενόμενο, υποθέτω. Λατρεύω τις γάτες, γιιι. Ήθελα ένα γατί να μου τρίβεται στα πόδια και να με νυχιάζει όταν του πειράζω την ουρά, να το χαιδεύω, να μου ανακατεύει τα χαρτιά και τα μολύβια στο γραφείο, αλλά λόγω της αλλεργίας του αδερφού μου, και καθώς μένω ακόμα με τους γονείς (shoot me), μένω πάλι χωρίς ζωάκι.


   Ο Λύκος, μη βρίσκοντας άλλη λύση, έριξε όλο το απόθεμα αγάπης του στο λούτρινο αρκουδόγατο με το όνομα Ντέιβ. Από τον Dave Mustaine, των Megadeth. Again, not enough.


   Αποφάσισα να μου πάρω, λοιπόν, ένα φυτό. Ροδόδεντρο, για την ακρίβεια.

   Το παινεύω με καμάρι πατέρα που μιλάει για τον πρωτότοκό του.

   Λατινική ονομασία: Nova Zembla. Novaya Zemlya, στα ρώσικα, είναι αρχιπέλαγος στον Αρκτικό Ωκεανό. Αποτελείται από δύο κύρια νησιά – Σεβέρνυ (βόρεια) και Γιούζνι (νότια)–  και από αριθμό μικρότερων νησιών.  Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αποτελούσε ευαίσθητη στρατιωτική περιοχή και για το λόγο αυτό η Σοβιετική Αεροπορία είχε μόνιμη παρουσία σε βάση στη νότια νήσο, εξαιρετικό, έτσι δεν είναι?

  Αποφάσισα να ονομάσω το ροδόδεντρο Γιούζνι      Β-)

                                                               Ο Ντέιβ που στεγνώνει

Άνθος южный (Γιούζνι)

(could be a ) precome of thoughts.

Κοντεύει να εκραγεί το κεφάλι μου, θέλω ηρεμία, σκέψεις πιο διεστραμμένες κι από του Schizo του Brunetti περί καταστροφής του πλανήτη με κατακλύζουν, μόνωση, διπλά τζάμια, ωτοασπίδες, δυσανεξία στον ήχο, αναγουλιάζω από το θόρυβο, επαναληπτική συμπεριφορά, κλείνω τα μάτια και τ'αυτιά μου, νοσηρή άγνωστη αίσθηση, ασυνάρτητες σκέψεις, ο εγκέφαλός μου μπλοκάρει


ΣΤΟΠ



πονάει το κεφάλι μου.



εξαιρετική στιγμή ατυχίας
το να μπορείς ν'αναγνωρίσεις τις ωδίνες του εγκεφαλικού σου τοκετού
και να τις αφήνεις αναξιοποίητες
απλώς
επειδή

--
"ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Η' ΘΑ ΠΕΤΑΞΩ ΣΤΟΥΠΙ????" 



το σκέφτομαι, δεν το λέω.




ευχαριστώ.
πάει η έμπνευση και για σήμερα.
αύριο θα φροντίσω να χύσω όλη μου τη φαιά ουσία σ'ένα βαζάκι
και θα την πίνω κάθε μεσημέρι μετά το γεύμα και κάθε βράδυ μαζί με Προζάκ

                                                                                                     και τέζα.

Sonnet 43

Μισάνοιξα τα μάτια μου, ίσα για μια στιγμή. Ήταν ακόμη εκεί, πάνω στα μαξιλάρια. Έβαλα τα δάχτυλά μου να περπατήσουν από τον αυχένα του προς τα κάτω, πολύ απαλά, για να μη τον ξυπνήσω. Τα λύγισα και άφησα τις κλειδώσεις να γλιστρήσουν στην πλάτη του, η αναπνοή του άλλαξε ρυθμό, χαμογέλασα, με ένιωσε.


Ακόμα και με κλειστά μάτια, τον γνωρίζω τόσο καλά που κοντεύω να λιώσω από ευτυχία γι'αυτό μου το κατορθωμα. Σχεδόν πονάω από τη χαρά μου.


Γυρίζει ανάσκελα.
-"Μη κουνιέσαι"
-"Γιατί?"


Γλιστράω το χέρι μου στη μέση του και χώνω το πρόσωπο μου στο λαιμό του . "Γιατί έτσι."


Απαντάει κάτι. Αφήνω τα δάχτυλά μου πάνω στο λαιμό του όση ώρα μιλάει, και αποφασίζω να τον δαγκώσω για να καταλάβω τί γεύση έχει.

Με αφήνει κι ας πονάει.

-"Κοφτερά λυκόδοντα."

Τον αφήνω κι εγώ.

-"Σου έκανα ρολογάκι."

-"Καλά έκανες."



Του κλείνω τη μύτη για να μην αναπνέει.


Θεατρινίστικος επιθανάτιος βρόγχος.

-"Δε με ρίχνεις με κάτι τέτοια."



Σκαρφαλώνω πάνω του.

-"Άτιμε."

Μαξιλαριά.

Γελάει.




Κάνω μία απόπειρα να σηκωθώ. Τυλίγομαι με το σεντόνι του.
-"Έτσι κάνουν και στις ταινίες."

Γελάει.

-"Μη γελάς!"

Γελάω κι εγώ.


Χαμογελάει.


Πυροτεχνήματα.

I love you to the depth and breadth and height
My soul can reach

έχει περισσότερη πλάκα έτσι

απλώς γράφω, γράφω, γράφω, δε σκέφτομαι, δε μπορώ, με μπούχτισα μ'εμένα και την παράνοιά μου, και μέχρι να γίνει το κεφάλι μου βαρύ πίνω, πίνω, μεθάω, μέθυσα, είναι ωραία στον πάτο, δε δίνεις λογαριασμό στους από πάνω, κανένας δε δίνει, δε δίνω ούτε εγώ, αλλιώς μ'έμαθαν όμως, ωφ, μπερδεύτηκα, δε γίνεται να λειτουργώ αυτόματα? να πάρει, θέλω να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι διαδικασίες και συνέπειες, μόνο δράση και αντίδραση, και να μπορώ να πίνω και να- να- να- απλώς θέλω, τί πειράζει? και οι αντιδράσεις θέλω να είναι κανονισμένες, εγώ να τις έχω κανονίσει, γιατί δε μπορώ να χάνω τον έλεγχο έτσι θέλω! Ψέματα, όλα είναι ψέματα, εγώ και ο εαυτός μου μού λέμε την αλήθεια, μικρά, ωραία, εύγευστα ψέματα είναι η αλήθεια τους και η αλήθεια μας το ίδιο, πρέπει να σε γρατσουνίσεις και να σε σκάψεις για να σε βρεις μέσα στην αλήθεια σου, και αλίμονό σου άμα δε καταφέρεις να σε γιατρέψεις μετά, θα μείνεις ανοιχτός κι εκτεθειμένος στην αλήθεια των άλλων. 

αχ, ανάθεμά με κι αν ξέρω τί μου γίνεται
πού πάω
πού θα βγω
και τί με περιμένει αύριο.
Το καλό που μου θέλω, να θυμηθώ να πλύνω τα πιάτα.

μία ανάρτηση, κάποια, αόριστη.

   7 Μαρτίου σήμερα, και ο Λύκος έβαλε Μάρτη. Κόκκινη και άσπρη κλωστή. Δύο άσπρες κλωστές, για να μη με κάψει ο ανύπαρκτος ήλιος. Και μια ("κάποια φωνή, αόριστη, άσχετη, από τη σχολή", εννοείται ότι δεν ισχύει, Ντιμ -"ναι βρε, δεν παρεξηγώ") φωνή στο αυτί μου, "πάμε Βουκουρέστι", γουίιιιιιιι. Ο Λύκος θα μισό-περπατάει με τακούνια και θα είναι (προς μεγάλη του δυσφορία) ντυμμένος με επίσημα ρούχα, θα κάνει βόλτες και coffee break στο Μέγαρο του Κοινοβούλιου-"Σπίτι του Λαού", αγαπητέ Νικολάε, και θα εξασκεί τι-τα αγγλικά του? μάλλον. "Κουλ, θα μιλάμε αγγλικά", βουίζει το ακουστικό. 

  Ο Ντιμ δαγκώνει το καλώδιο. Πρίιιιβιετ, κι ένα βιαίως ορθάνοιχτο βαλτοπράσινο μάτι, έχει έμπνευση πάλι ο άτιμος (γελάει στο ακουστικό, του τα διαβάζω ταυτόχρονα). Πετάμε σε 15 μέρες, -"με το καλό πάντα", -"ποιό καλό?, -"δεν πετάμε με το καλό, με Ολυμπιακή πετάμε", και κάνουμε χαρά με το πλαστικό φαγητό που θα φάμε στο αεροπλάνο και που πάμε την πενθήμερη που δεν πήγαμε στο λύκειο, χωρίς όμως μπουζουκάδικα και καθηγητές, μόνο συνέδριο, κοινοβούλιο, συνέδριο, debate, υπουργείο Εξωτερικών, Ευρωπαικά κλαμπ ("showing off, are we?") . "Σκέψου Ντιμ", ο κακός Λύκος βασανίζει το γουρούνι-Ντίμα, ο Λύκος θέλει καφέ, τσάι, κακάο, πεινάααααει! και ο Ντιμ τη βγάζει με μία φέτα Gouda, "τρέμω γι'αυτά που θα γίνουν για μένα, μ'εμένα δεμένο-στο Βουκουρέστι", εμένα και την Κλειώ εννοεί, μας αγαπάει πολύ και μας φοβάται λίγο, κι εμείς τον κακοποιούμε, αλλά τον αγαπάμε και πάλι, "όπου και να ταξιδέψω, ο Λύκος με δαγκώνει", έλα που δε σ'αρέσει! Εμείς οι τρεις στο Βουκουρέστι, "τα τρία μας", kewl.  Καλά να περάσουμε, και του χρόνου.

Arctic Monkeys - Fake Tales Of San Francisco (2006)

21

Θα εφαρμόσω το σύστημα της αυτόματης γραφής, θα γράψω αυτό το ποστ σε 5 λεπτά χωρίς να σκέφτομαι πολυ και να υπεραναλύω και να πλατειάζω. εξαιρετικά, νιώθω ήδη καλύτερα. Όταν ο Αριστοτέλης είπε πώς ο άνθρωπος είναι ετεροπροσδιοριζόμενος, μάλλον εννοούσε ετεροκατευθυνόμενος-εφόσον λειτουργούμε με τις επιταγές και προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τη συμπεριφορά (αντοχές και ανοχές) των άλλων. Το ερώτημα παραμένει όμως, σε ποιό βαθμό αφήνουμε τον εαυτό μας (πρόκειται για μια "έξις" το ταίριασμα προσωπικοτήτων, όλα μαθαίνονται) να αφομοιωθεί. Και κατά πόσο αναγνωρίζουμε την επιρροή ατόμων πάνω στο χαρακτήρα μας. Έκπληξη! κανείς δεν αλλάζει από μόνος του, όντας κοινωνικά ζώα, τα χρωστάμε όλα σ'όσους μας περιτριγυρίζουν, τί χαρά το να νιώθεις ένα κράμα αυτών που αγαπάς, αυτοί σε έφτιαξαν, σας αγαπάω, καληνύχτα :)

a tribute to orange.

Μία ανάρτηση για μία φίλη.

Τη λένε Άλμπα, στα ιταλικά σημαίνει "αυγή".
[υπάρχει και το βασίλειο της Alba που υπάγεται στη Σκωτία]
Είναι εξυπνη, είναι όμορφη, είναι γλυκιά

κι έχει έναν υπέροχο τρόπο να καθαρίζει πορτοκάλια.



  Τα πορτοκάλια τα διαλέγει πάντα πολύ προσεκτικά. Παίρνει ένα στα χέρια της, το στριφογυρίζει, εξετάζει την υφή του, περνάει τα δάχτυλα της πάνω του. Με το μαχαίρι, πολύ προσεκτικά, αφαιρεί ένα στρώμα φλούδας. Σταγονίδια αιθέριου ελαίου εκτοξεύονται κατευθυνόμενα από το σημείο κοπής, ξεπροβάλλει ο ινώδης ιστός, και από τα κύττυρα της σάρκας του στάζει χυμός. Νομίζω αυτό το πανυγήρι χρώματος και γλυκόξινης μυρωδιάς φτιάχνει πάντα το κέφι της. Βάζει μία φέτα στο στόμα της και τη μασάει. Κάθε φορά που τη βλέπω έτσι της λέω ένα ακόμα (κρύο) αστείο, γιατί είναι υπέροχο να τη βλέπεις να χαμογελάει μπουκωμένη πορτοκάλι!


 Αγαπημένο σημείο
"η μυρωδιά του πορτοκαλιού δε φεύγει από τα χέρια μου!"

 
  Παντού μυρίζει πορτοκάλι : )

"A man ought to carry himself in the world as an orange tree would if it could walk up and down in the garden, swinging perfume from every little censer it holds up to the air"

Henry Ward Beecher

(να υπάρχουν άραγε πορτοκαλεώνες στη Σκωτία?)

one day your life will flash before your eyes.

 



 Το κακό με τις αναμνήσεις είναι σε πιάνουν πάντα απροετοίμαστο. Αρκεί μία λέξη για να σε κάνει να θυμηθείς και να ζήσεις για λίγο σ'ένα ευτυχισμενο και ανέμελο παρελθόν, ωραία διαφορετικό από το σημερινή -τόσο ρεαλιστική- πραγματικότητα που σε κάνει ν'αναρωτιέσαι "πώς έφτασα εδώ?".
  Στη δική μου περίπτωση, οι αναμνήσεις με επισκέφτηκαν σε μορφή ανάκατων χαρτιών που έπεσαν μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου. "Οι πρόεδροι των εθνοσυνελεύσεων" απλώς άνοιξαν και από τη σελίδα 198 ξεχύθηκαν 28 φύλλα χαρτιού, στροβιλίστηκαν κι έπεσαν στο χαλί.
  Απλώς έπεσαν στο χαλί. Κι εγώ απέμεινα να τα κοιτάζω.
  Όση ώρα προσπαθούσα να τα μαζέψω, θυμήθηκα ότι τα καταχώνιασα εκεί βιαστικά το καλοκαίρι πριν τις πανελλήνιες. Ήταν απομεινάρια τριών περίπου ετών, αντιμέτωπα με μία σύξυλη Σοφία που τα κοιτούσε σα να ήταν ποτισμένα άνθρακα.


  Μικρή παρένθεση.
  Υπάρχει ένα συναίσθημα τόσο υπόγειο και αδιόρατο που δεν καταλαβαίνεις πότε παρεισφρέει και σου μολύνει τη μνήμη.
  Λέγεται νοσταλγία.
  Κλείνει η παρένθεση.
 


    Τα χαρτιά αυτά ήταν νεκροταφείο, ή καλύτερα "ναρκοπέδιο", χαμένων φιλιών και παλιών ερώτων, και, όχι, δεν είναι τόσο ποιητικό όσο ακούγεται. Εμπειρικά τουλάχιστον, δε θυμάμαι καμία ανώδυνη διάβαση ανάμεσα από νάρκες, κάθε είδους. Ιδιαίτερα όταν οι νάρκες αυτές σου θυμίζουν μία εποχή που τα κομματάκια της καρδιάς σου κολλούσαν πιο εύκολα γιατί όλα σου φαίνονταν τόσο αληθινά, και, σε τελική ανάλυση, δεν είναι εύκολο να βλέπεις την έφηβη μορφή του εαυτού σου να οδεύει πανηγυρικά σε κάτι που τώρα σου φαίνεται ανώφελο ξόδεμα και πόνος.
  
   Ο οποίος "πόνος" τώρα σαπίζει στο καλάθι των αχρήστων πάνω από ένα χαρτομάντηλο και κάτω από μία σοκολάτα. (try picturing this!)
   


Ηθικό δίδαγμα
τη σαβούρα της ζωής μας την πετάμε όσο είναι νωρίς

να και κάτι αντιπροσωπευτικό του χαρμόσυνου κλίματος.
http://www.youtube.com/watch?v=T1dSkEHQCQU


                one day your life will flash before your eyes. make sure its worth watching

"Καταραμένη αυθαιρεσία."

(αποκομμένες λέξεις από παλιό κείμενο)

Και ξημερώνει

-τί φριχτή αγωνία-

κι εγώ

ακόμα

καταριέμαι τη φύτρα σου

κι ακόμα
δεν καταλαβαίνω

πώς, γιατί,

ούτε το ξέρω

ούτε με νοιάζει

ούτε θέλω να μάθω.

Με πόνεσες

τότε.

Κάποτε.

Ανόητο "εγώ"..

Δεν κάνει να ποτίζουμε οξυζενέ τις πληγές.
Τις πληγές μας.


Γιατί οι πληγές του "εγώ" ματώνουν αυθόρμητα.
Δε σου ζητάνε την άδεια.

Ούτε καν

σου δείχνουν τον τρόπο

για να μην πληγώνεσαι

ή

έστω

να μην το νιώθεις.

Black & White and some Red.

"Άνοιξε τα μάτια της.

Η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά.

Κι έπειτα οι παλμοί της πολλαπλασιάστηκαν."

Υπάρχουν στιγμές
που ένα υπέροχο συναίσθημα
μοιάζει να ξεπερνά το είναι σου
και όσο προσπάθεις -ανώφελα-
να το αφομοιώσεις
αυτό
γιγαντώνεται
και σε κατακλύζει.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις
είναι να το αφήσεις να σε κυριέψει.

Τα μεγάλα συναισθήματα σε πονάνε.. μ'ένα γλυκό τρόπο.


Ποτέ το τίμημα της παθητικότητας δεν ήταν τόσο ευχάριστα οδυνηρό.

ασύντακτο.

Σήμερα είμαι απλώς μπερδεμένη.
Δεν αντέχω άλλες αντιφάσεις.
Γιατί όλα πρέπει να'ναι τόσο περίπλοκα?

Το πρωί πάντως ξυπνάω χαρούμενη. Ιδιαίτερα όταν βλέπω μήνυμα στην οθόνη του κινητού.
Μέχρι το βράδυ η διάθεση έχει πιάσει πάτο.
Πάλι κάτι μου έκαναν.
Πάλι κάτι φταίει.
Ή φταίω εγώ.

Νιώθω ότι άμα τα κρατήσω λίγο ακόμα μέσα μου θα σκάσω     :@


Έχω πάρει αγκαλιά το βάζο με το μέλι, για δεύτερη φορά σήμερα.
Όταν δεν είμαι καλά τρώω μέλι.
Άρα δεν είμαι καλά.


Μόλις συνειδητοποίησα ότι έξω βρέχει. Κι εγώ ακούω ήχους βροχής στο youtube.
Εντάξει. Έκλεισα την καρτέλα "heavy rain".


"Γαμώτο! Είμαι ευπαθής ψυχολογικά αυτή τη στιγμή."

"δεν ξερω τι να βαλω για τιτλο."

σκέψεις, ατάκτως ερριμένες, περί κάποιου θέματος, ή κάτι τέτοιο.

"αποκλείεται να μη με καταλαβαίνεις."

"..Ω, έχω τις προσποιήσεις μου, Γιόζεφ, τους κρυφούς μου τρόπους να ανέχομαι τη μοναξιά, ακόμα και να τη δοξάζω. Λέω πώς πρέπει να είμαι χωριστά από τους άλλους για να σκέφτομαι.. Χλευάζω το φόβο της μοναξιάς. Κηρύττω ότι οι μεγάλοι άντρες πρέπει να υποφέρουν μεγάλη οδύνη, ότι έχω προχωρήσει πολύ μακριά στο μέλλον, κι ότι κανείς δεν μπορεί να με συνοδέψει. Κραυγάζω ότι αν με παρανοούν ή με φοβούνται ή με απορρίπτουν, τόσο το καλύτερο - σημαίνει πως βρήκα το στόχο!"


 Κυνικός και αντισυμβατικός μαζί.. Η αλήθεια είναι ότι πάντα με γοήτευε ο Νίτσε. Όλοι κάποια στιγμή αναζητάμε ένα μέντορα, εξάλλου - απλώς ο δικός μου απεβίωσε 110 χρόνια πριν. Έχει σημασία? Κέρδισα τον ωμό ορθολογισμό του και σπέρματα της μεγαλοφυούς του σκέψης. Το μόνο που δεν μπόρεσε να μου μεταδώσει μέσα από το χαρτί είναι η ατσάλινη θέληση να μένω πιστή στις σκέψεις μου, όσο παρανοικές κι αν είναι, επειδή ακριβώς είναι δικές μου.

Φτου!

Ή, "ευτυχώς", τώρα που το σκέφτομαι.

 Προσπαθώ να θυμηθώ εκείνη τη θολή περίοδο.. (ένα χρόνο πριν? περισσότερο? ή μήπως λιγότερο από χρόνο?) Τότε που έβγαζα πύρινους λόγους -στον εαυτό μου κυρίως- περί ανεξαρτησίας και μοναξιάς. Ήμουν τόοοοοοσο ικανοποιημένη με την πορδήθεν αυτάρκειά μου, όσο συγχυσμένη είμαι τώρα με την τότε βλακεία μου. (Βγάζω ακόμα νόημα?) Anyway, το θέμα είναι ότι αναμασούσα την ίδια ακριβώς χαζομάρα σ'όποιον είχε διάθεση να με ακούσει. Εκνευρίζομαι με την ίδια την αφέλειά μου ακόμα!! Γιατί αφέλεια μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί.. Ουσιαστικά, ήταν μορφή άμυνας απέναντι στο κακό, διαβολικό.. εεμ, τα πάντα. Έβλεπα συνωμοσίες παντού! Μηχανορραφίες! Σκευωρίες, δολοπλοκίες, υπόγειες ίντριγκες! ("ας τη μαζέψει κάποιος, αυτή ντοπάρεται με την ίδια της τη σκέψη.") Θέλω να καταλήξω στο ότι αναλωνόμουν σχεδιάζοντας στο μυαλό μου θεωρίες. ("θεωρίες συνωμοσίας", όπως ακριβώς και στην ταινία). Και όλα αυτά, για ν'αποδείξω -στον εαυτό μου, κυρίως- , ότι είμαι ok και χωρίς τη βοήθεια των άλλων.

Μικροπρέπειες!

Ένα χρόνο (περιπού) μετά, κάτι μου λέει ότι έχω αλλάξει (sigh).  Εννοώ, είμαι λιγότερο ψυχωτική, και οι αναλαμπές παράνοιας έχουν μειωθεί κατά πολύ. Τουλάχιστον, το αναγνωρίζω. Είναι μεγάλο βήμα.

..Σίγουρα αυτό δεν είναι δείγμα ολοκληρωμένης γραφής.. Απογοήτευση!

Αλλά σήμερα ειδικά
θα μου τη χαρίσω.
Με συγχωρώ.

 
*ο εμνευσμένος τίτλος ήταν μια ευγενική χορηγία του Τζώρτζη.

εν αρχη ην το χαος

ΑΡΧΗ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ

Θα μπορούσα κάλλιστα να πανηγυρίσω τη δημοσίευση του πρώτου μου post.. αν δεν είχα φτιάξει άλλα δύο blog στο παρελθόν :P
(έβαλα ήδη μια χαζο-φατσούλα, ξεκινάω με θετική διάθεση, το βλέπετε)

Το πρώτο blog στωικά θυσιάστηκε στο βωμό των πανελληνίων.. το δεύτερο ζεί ακόμα, αν και γνωρίζουν την ύπαρξη του..τέσσερα? -με το ζόρι- άτομα. Τα τρία το έχουν ήδη ξεχάσει, αλλά δεν παραπονιέμαι.

Ουσιαστικά, ο ιστιότοπος αυτός δημιουργήθηκε για δύο λόγους: καταρχάς, για να θυμίζει την ύπαρξη την "οντότητας" μου σε μια φίλη που φεύγει Σέρρες για σπουδές.. Ήθελε κάτι για να αναπολεί τις παλιές, καλές στιγμές μας, αλλά όταν κάθισα ωραία και καλά στο γραφείο με τα μολύβια μου, απέμεινα να κοιτάω το κενό. Χωράει ένας χρόνος ολόκληρος σε σελίδες? Όλες οι ματιές, τα λόγια, όλα αυτα που μοιραστήκαμε? Άρχιζα ξανά και ξανά και ξανά γιατί όλο και κάτι παρέλειπα.. Στο τέλος αποφάσισα ότι ένα blog θα ήταν ιδανική λύση, θα μπορούσε να παίρνει μεγάλες δόσεις από την αφεντιά μου όποτε ήθελε.

Ο δεύτερος λόγος είναι πιο πρακτικός: απραξία. Ταπεινωτικό εκ πρώτης όψεως, αλλά αμφιβάλλω αν θα το διαβάσει κανένας άλλος εκτός από.. ehm.. εμένα. Από τότε που τελείωσαν οι πανελλήνιες, έχει απορυθμιστεί το εσωτερικό μου ρολογάκι. Πήρα κάτι τόμους ιστορίας, φιλοσοφίας και μαθηματικών για να διαβάζω, ξυπνάω κάθε μέρα στις 8 ("ανώμαλη!"), έχω χαλάσει ένα κουτί με μολύβια (από τα καλά, τα f.castell, ακόμα τα κλαίω) ζωγραφίζοντας κύκλους, γενικά βαριέμαι. Θα μπορούσα ωραιότατα να γρατσουνάω και την κιθάρα μου, αλλά ας όψεται η μάνα μου που την είδε Kurt Cobain μετά τη συναυλία _- Ε, και τέλος πάντων, με τρώνε τα δάχτυλά μου και πρέπει κάπου ν'αδειάζω τις σκέψεις μου, και το blog δε φέρνει πολλές αντιρρήσεις, οπότε είμαστε όλοι βολεμένοι :]


P.S. 1) : από κάποιον που έχει μανία με τους ορισμούς, δεν θα μπορούσε να λείπει ο ακόλουθος, που αποτελεί και το όνομα του blog
--Θρυαλλίς=[κοινώς φιτίλι] Νήμα από βαμβάκι που χρησιμοποείται στα κεριά, στις λάμπες πετρελαίου κ.ά., για την παραγωγή φωτός. Επίσης θρυαλλίδες λέγονται τα νήματα που είναι διαποτισμένα με εύφλεκτες υγρές ουσίες και προορίζονται για την ανάφλεξη εκρηκτικών γομώσεων, που βρίσκονται σε μια ορισμένη απόσταση. Ανάλογα με την ταχύτητα που καίγεται η θρυαλλίδα., διακρίνεται σε αργή (1 μ./δευτ.), γρήγορη (αρκετές δεκάδες μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και εκρηκτική (4.000-7.000 μ./δευτ.).


P.S. 2) : πρέπει να συνηθίσω να βάζω τόνους. Δεινοπάθησα για να το γράψω αυτό.. ελπίζω να με αποζημιώσει το χριστουγεννιάτικό μου δώρο, μασρουμ!


ΤΕΛΟΣ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ