έχει περισσότερη πλάκα έτσι

απλώς γράφω, γράφω, γράφω, δε σκέφτομαι, δε μπορώ, με μπούχτισα μ'εμένα και την παράνοιά μου, και μέχρι να γίνει το κεφάλι μου βαρύ πίνω, πίνω, μεθάω, μέθυσα, είναι ωραία στον πάτο, δε δίνεις λογαριασμό στους από πάνω, κανένας δε δίνει, δε δίνω ούτε εγώ, αλλιώς μ'έμαθαν όμως, ωφ, μπερδεύτηκα, δε γίνεται να λειτουργώ αυτόματα? να πάρει, θέλω να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι διαδικασίες και συνέπειες, μόνο δράση και αντίδραση, και να μπορώ να πίνω και να- να- να- απλώς θέλω, τί πειράζει? και οι αντιδράσεις θέλω να είναι κανονισμένες, εγώ να τις έχω κανονίσει, γιατί δε μπορώ να χάνω τον έλεγχο έτσι θέλω! Ψέματα, όλα είναι ψέματα, εγώ και ο εαυτός μου μού λέμε την αλήθεια, μικρά, ωραία, εύγευστα ψέματα είναι η αλήθεια τους και η αλήθεια μας το ίδιο, πρέπει να σε γρατσουνίσεις και να σε σκάψεις για να σε βρεις μέσα στην αλήθεια σου, και αλίμονό σου άμα δε καταφέρεις να σε γιατρέψεις μετά, θα μείνεις ανοιχτός κι εκτεθειμένος στην αλήθεια των άλλων. 

αχ, ανάθεμά με κι αν ξέρω τί μου γίνεται
πού πάω
πού θα βγω
και τί με περιμένει αύριο.
Το καλό που μου θέλω, να θυμηθώ να πλύνω τα πιάτα.

μία ανάρτηση, κάποια, αόριστη.

   7 Μαρτίου σήμερα, και ο Λύκος έβαλε Μάρτη. Κόκκινη και άσπρη κλωστή. Δύο άσπρες κλωστές, για να μη με κάψει ο ανύπαρκτος ήλιος. Και μια ("κάποια φωνή, αόριστη, άσχετη, από τη σχολή", εννοείται ότι δεν ισχύει, Ντιμ -"ναι βρε, δεν παρεξηγώ") φωνή στο αυτί μου, "πάμε Βουκουρέστι", γουίιιιιιιι. Ο Λύκος θα μισό-περπατάει με τακούνια και θα είναι (προς μεγάλη του δυσφορία) ντυμμένος με επίσημα ρούχα, θα κάνει βόλτες και coffee break στο Μέγαρο του Κοινοβούλιου-"Σπίτι του Λαού", αγαπητέ Νικολάε, και θα εξασκεί τι-τα αγγλικά του? μάλλον. "Κουλ, θα μιλάμε αγγλικά", βουίζει το ακουστικό. 

  Ο Ντιμ δαγκώνει το καλώδιο. Πρίιιιβιετ, κι ένα βιαίως ορθάνοιχτο βαλτοπράσινο μάτι, έχει έμπνευση πάλι ο άτιμος (γελάει στο ακουστικό, του τα διαβάζω ταυτόχρονα). Πετάμε σε 15 μέρες, -"με το καλό πάντα", -"ποιό καλό?, -"δεν πετάμε με το καλό, με Ολυμπιακή πετάμε", και κάνουμε χαρά με το πλαστικό φαγητό που θα φάμε στο αεροπλάνο και που πάμε την πενθήμερη που δεν πήγαμε στο λύκειο, χωρίς όμως μπουζουκάδικα και καθηγητές, μόνο συνέδριο, κοινοβούλιο, συνέδριο, debate, υπουργείο Εξωτερικών, Ευρωπαικά κλαμπ ("showing off, are we?") . "Σκέψου Ντιμ", ο κακός Λύκος βασανίζει το γουρούνι-Ντίμα, ο Λύκος θέλει καφέ, τσάι, κακάο, πεινάααααει! και ο Ντιμ τη βγάζει με μία φέτα Gouda, "τρέμω γι'αυτά που θα γίνουν για μένα, μ'εμένα δεμένο-στο Βουκουρέστι", εμένα και την Κλειώ εννοεί, μας αγαπάει πολύ και μας φοβάται λίγο, κι εμείς τον κακοποιούμε, αλλά τον αγαπάμε και πάλι, "όπου και να ταξιδέψω, ο Λύκος με δαγκώνει", έλα που δε σ'αρέσει! Εμείς οι τρεις στο Βουκουρέστι, "τα τρία μας", kewl.  Καλά να περάσουμε, και του χρόνου.

Arctic Monkeys - Fake Tales Of San Francisco (2006)

21

Θα εφαρμόσω το σύστημα της αυτόματης γραφής, θα γράψω αυτό το ποστ σε 5 λεπτά χωρίς να σκέφτομαι πολυ και να υπεραναλύω και να πλατειάζω. εξαιρετικά, νιώθω ήδη καλύτερα. Όταν ο Αριστοτέλης είπε πώς ο άνθρωπος είναι ετεροπροσδιοριζόμενος, μάλλον εννοούσε ετεροκατευθυνόμενος-εφόσον λειτουργούμε με τις επιταγές και προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τη συμπεριφορά (αντοχές και ανοχές) των άλλων. Το ερώτημα παραμένει όμως, σε ποιό βαθμό αφήνουμε τον εαυτό μας (πρόκειται για μια "έξις" το ταίριασμα προσωπικοτήτων, όλα μαθαίνονται) να αφομοιωθεί. Και κατά πόσο αναγνωρίζουμε την επιρροή ατόμων πάνω στο χαρακτήρα μας. Έκπληξη! κανείς δεν αλλάζει από μόνος του, όντας κοινωνικά ζώα, τα χρωστάμε όλα σ'όσους μας περιτριγυρίζουν, τί χαρά το να νιώθεις ένα κράμα αυτών που αγαπάς, αυτοί σε έφτιαξαν, σας αγαπάω, καληνύχτα :)

a tribute to orange.

Μία ανάρτηση για μία φίλη.

Τη λένε Άλμπα, στα ιταλικά σημαίνει "αυγή".
[υπάρχει και το βασίλειο της Alba που υπάγεται στη Σκωτία]
Είναι εξυπνη, είναι όμορφη, είναι γλυκιά

κι έχει έναν υπέροχο τρόπο να καθαρίζει πορτοκάλια.



  Τα πορτοκάλια τα διαλέγει πάντα πολύ προσεκτικά. Παίρνει ένα στα χέρια της, το στριφογυρίζει, εξετάζει την υφή του, περνάει τα δάχτυλα της πάνω του. Με το μαχαίρι, πολύ προσεκτικά, αφαιρεί ένα στρώμα φλούδας. Σταγονίδια αιθέριου ελαίου εκτοξεύονται κατευθυνόμενα από το σημείο κοπής, ξεπροβάλλει ο ινώδης ιστός, και από τα κύττυρα της σάρκας του στάζει χυμός. Νομίζω αυτό το πανυγήρι χρώματος και γλυκόξινης μυρωδιάς φτιάχνει πάντα το κέφι της. Βάζει μία φέτα στο στόμα της και τη μασάει. Κάθε φορά που τη βλέπω έτσι της λέω ένα ακόμα (κρύο) αστείο, γιατί είναι υπέροχο να τη βλέπεις να χαμογελάει μπουκωμένη πορτοκάλι!


 Αγαπημένο σημείο
"η μυρωδιά του πορτοκαλιού δε φεύγει από τα χέρια μου!"

 
  Παντού μυρίζει πορτοκάλι : )

"A man ought to carry himself in the world as an orange tree would if it could walk up and down in the garden, swinging perfume from every little censer it holds up to the air"

Henry Ward Beecher

(να υπάρχουν άραγε πορτοκαλεώνες στη Σκωτία?)

one day your life will flash before your eyes.

 



 Το κακό με τις αναμνήσεις είναι σε πιάνουν πάντα απροετοίμαστο. Αρκεί μία λέξη για να σε κάνει να θυμηθείς και να ζήσεις για λίγο σ'ένα ευτυχισμενο και ανέμελο παρελθόν, ωραία διαφορετικό από το σημερινή -τόσο ρεαλιστική- πραγματικότητα που σε κάνει ν'αναρωτιέσαι "πώς έφτασα εδώ?".
  Στη δική μου περίπτωση, οι αναμνήσεις με επισκέφτηκαν σε μορφή ανάκατων χαρτιών που έπεσαν μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου. "Οι πρόεδροι των εθνοσυνελεύσεων" απλώς άνοιξαν και από τη σελίδα 198 ξεχύθηκαν 28 φύλλα χαρτιού, στροβιλίστηκαν κι έπεσαν στο χαλί.
  Απλώς έπεσαν στο χαλί. Κι εγώ απέμεινα να τα κοιτάζω.
  Όση ώρα προσπαθούσα να τα μαζέψω, θυμήθηκα ότι τα καταχώνιασα εκεί βιαστικά το καλοκαίρι πριν τις πανελλήνιες. Ήταν απομεινάρια τριών περίπου ετών, αντιμέτωπα με μία σύξυλη Σοφία που τα κοιτούσε σα να ήταν ποτισμένα άνθρακα.


  Μικρή παρένθεση.
  Υπάρχει ένα συναίσθημα τόσο υπόγειο και αδιόρατο που δεν καταλαβαίνεις πότε παρεισφρέει και σου μολύνει τη μνήμη.
  Λέγεται νοσταλγία.
  Κλείνει η παρένθεση.
 


    Τα χαρτιά αυτά ήταν νεκροταφείο, ή καλύτερα "ναρκοπέδιο", χαμένων φιλιών και παλιών ερώτων, και, όχι, δεν είναι τόσο ποιητικό όσο ακούγεται. Εμπειρικά τουλάχιστον, δε θυμάμαι καμία ανώδυνη διάβαση ανάμεσα από νάρκες, κάθε είδους. Ιδιαίτερα όταν οι νάρκες αυτές σου θυμίζουν μία εποχή που τα κομματάκια της καρδιάς σου κολλούσαν πιο εύκολα γιατί όλα σου φαίνονταν τόσο αληθινά, και, σε τελική ανάλυση, δεν είναι εύκολο να βλέπεις την έφηβη μορφή του εαυτού σου να οδεύει πανηγυρικά σε κάτι που τώρα σου φαίνεται ανώφελο ξόδεμα και πόνος.
  
   Ο οποίος "πόνος" τώρα σαπίζει στο καλάθι των αχρήστων πάνω από ένα χαρτομάντηλο και κάτω από μία σοκολάτα. (try picturing this!)
   


Ηθικό δίδαγμα
τη σαβούρα της ζωής μας την πετάμε όσο είναι νωρίς

να και κάτι αντιπροσωπευτικό του χαρμόσυνου κλίματος.
http://www.youtube.com/watch?v=T1dSkEHQCQU


                one day your life will flash before your eyes. make sure its worth watching

"Καταραμένη αυθαιρεσία."

(αποκομμένες λέξεις από παλιό κείμενο)

Και ξημερώνει

-τί φριχτή αγωνία-

κι εγώ

ακόμα

καταριέμαι τη φύτρα σου

κι ακόμα
δεν καταλαβαίνω

πώς, γιατί,

ούτε το ξέρω

ούτε με νοιάζει

ούτε θέλω να μάθω.

Με πόνεσες

τότε.

Κάποτε.

Ανόητο "εγώ"..

Δεν κάνει να ποτίζουμε οξυζενέ τις πληγές.
Τις πληγές μας.


Γιατί οι πληγές του "εγώ" ματώνουν αυθόρμητα.
Δε σου ζητάνε την άδεια.

Ούτε καν

σου δείχνουν τον τρόπο

για να μην πληγώνεσαι

ή

έστω

να μην το νιώθεις.